In het derde nummer 2010 van de Nederlandstalige versie van Scientific American staat dat wetenschappers er vanuit gingen dat hersenen in rust een soort achtergrond ruis veroorzaken. Elektronisch gezien is er wat activiteit in rustende hersenen te meten, want helemaal stil zullen de hersenen wel niet zijn. De gedachte was dat er altijd wel een of ander neuron met iets bezig zou zijn. Dus stelde men de fMRI en PET apparaten zodanig in dat bij een meting aan de hersenen die zogenaamde achtergrondruis werd afgetrokken van de gedane meting.

In de praktijk betekende dit dat de hersenactiviteit in rust en tijdens een bepaalde handeling werd gemeten. Vervolgens werden de elektronische signalen als het ware van elkaar afgetrokken. Hieruit bleek dan heel duidelijk welk gebiedje van de hersenen bij die handeling betrokken zou zijn. Op deze manier hebben hersenonderzoekers veel gebieden in kaart gebracht en zo vastgesteld welk hersengebiedje waar bij betrokken zou zijn.

Het blijkt echter dat de vooronderstelling dat in rust de hersenen weinig of niet actief zijn, helemaal fout is. Het is zelfs zo dat in rust er veel meer hersenactiviteit te meten is dan bij de een of andere handeling. Dit zet de gevolgde onderzoeksmethode volledig op zijn kop. Nu moeten de wetenschappers hun theorie over de rust in hersenen fors bijstellen, want het blijkt dat die aftreksom niet geldt. Tijdens de rustperiode is de activiteit van de hersenen vaak veel groter dan bij de een of andere handeling. Sterker nog, tijdens het handelen, neemt de activiteit in de hersenen soms significant af. Aldus het artikel in dit nummer van Scientific American.